Wanneer de collecte belangrijker wordt dan vertrouwen

Laat ik beginnen met iets duidelijk te zeggen: ik geloof in geven.

Ik geloof dat het goed en Bijbels is om financieel te investeren in bedieningen, zendelingen, gemeenten en mensen die hun leven geven voor het Evangelie. Paulus schrijft immers:

“Wie onderwijs ontvangt in het Woord, moet van al het goede meedelen aan hem die onderwijs geeft.” (Galaten 6:6)

En aan de Filippenzen schrijft hij dankbaar over hun financiële steun:

“Niet dat ik de gave zoek, maar ik zoek de vrucht die op uw rekening toeneemt.” (Filippenzen 4:17)

Financieel zaaien is dus niet verkeerd. Integendeel. Het is een Bijbels principe.

Maar soms luister ik naar een oproep voorafgaand aan de collecte en vraag ik me af of we nog wel begrijpen wat zaaien werkelijk is.

Dan hoor je:

“Zaai vandaag €100 in deze bediening en God zal het zevenvoudig teruggeven.”

Of:

“Wie nu geeft, opent de deur naar een bijzondere financiële doorbraak.”

Waarom lijkt God zulke specifieke afspraken gemaakt te hebben met precies die bediening die op dat moment de collecte houdt?

Waarom lezen we zoveel over investeren in een bepaalde bediening en zo weinig over investeren in een leven van gehoorzaamheid?

Want wanneer Jezus over discipelschap spreekt, gaat het zelden over geld en bijna altijd over overgave.

“Wie achter Mij wil komen, moet zichzelf verloochenen, zijn kruis opnemen en Mij volgen.” (Mattheüs 16:24)

Dat is ook zaaien. Sterker nog: dat is misschien wel het diepste zaaien. Zaaien van je eigen leven in dat van iemand anders. Precies wat Jezus deed! Je tijd zaaien, je leven delen en vergeving zaaien in het leven van anderen.

Jezus zegt:

“Geeft, en aan u zal gegeven worden: een goede, vastgedrukte, geschudde, overlopende maat zal men u in de schoot geven.” (Lukas 6:38)

Maar de context gaat niet over geld. Het gaat over genade, barmhartigheid, vergeving en een vrijgevig hart.

Het Koninkrijk van God is veel groter dan een collecte.

Ik heb in mijn leven bovendien iets opvallends gezien.

Sommige bedieningen spreken voortdurend over zaaien en oogsten.

Andere bedieningen spreken er bijna nooit over.

En toch zie ik vaak dat juist die laatste groep een diepe zalving, geestelijke vruchtbaarheid en Gods voorziening ervaart die niet onderdoet voor wie veel over financiële oogst spreekt.

Ik moest denken aan een oude bijbelschool in Engeland waar studenten leerden leven vanuit geloof. Daar werd niet eerst geleerd hoe je geld moest ophalen. Men leerde eerst vertrouwen op Gods voorziening. Als er geen eten was, ging men bidden. Men trok eropuit en ontmoette mensen. Ze schoven aan waar de vrede van de Heer gevonden werd.

Soms kwam er overvloedig eten. Soms was het eenvoudig.

Maar de les was helder: zoek niet eerst de voorziening, zoek eerst de Voorziener.

Dat klinkt als wat Jezus zei:

“Wees dan niet bezorgd en zeg niet: Wat zullen wij eten? Of: Wat zullen wij drinken? Of: Waarmee zullen wij ons kleden? Want naar al deze dingen zoeken de heidenen. Uw hemelse Vader weet immers dat u al deze dingen nodig hebt. Maar zoek eerst het Koninkrijk van God en Zijn gerechtigheid, en al deze dingen zullen u erbij gegeven worden.” (Mattheüs 6:31-33)

Misschien is dat wel het verschil.

Niet eerst zaaien om gezegend te worden. Maar eerst leven vanuit vertrouwen.

Niet eerst oogst zoeken. Maar eerst het Koninkrijk zoeken.

Want uiteindelijk is God geen investeringsfonds dat rendement uitkeert aan mensen die in de juiste collecte hebben geïnvesteerd.

Hij is een Vader. En een Vader leert Zijn kinderen niet eerst hoe ze moeten verdienen. Hij leert hen eerst hoe ze moeten vertrouwen.

De grootste wonderen die ik heb gezien begonnen niet met geld.

Ze begonnen met geloof en vertrouwen!