Is Christus ons genoeg?

Is Christus genoeg of niet? Wat heb je te verdedigen?

Als je je leven in God’s Koninkrijk bewandelt, als je overtuigd bent van wat je gelooft en als je zegt dat je identiteit in Christus ligt, waarom moet je jezelf dan voortdurend verdedigen?

Is Christus niet genoeg?

Ik verbaas me er steeds vaker over hoe snel christenen zich tegenwoordig aangevallen voelen. Je schrijft een artikel, stelt een kritische vraag of reageert op een onderwerp, en direct ontstaat er onrust. Mensen voelen zich geraakt, schieten in de verdediging of trekken conclusies die helemaal niet zijn uitgesproken.

Waarom?

Wat is er gebeurd met het voeren van een normaal gesprek? Met het uitwisselen van argumenten? Met het vermogen om een andere mening aan te horen zonder direct alarm te slaan?

Ik begrijp het eerlijk gezegd niet.

Als jouw overtuiging werkelijk gebouwd is op Gods Woord, waarom maakt een kritische vraag je dan zo onrustig? Als Christus jouw fundament is, waarom voelt een verschil van inzicht dan als een bedreiging?

Het lijkt soms alsof we niet meer bezig zijn met het verdedigen van de waarheid, maar met het verdedigen van onszelf. Onze positie. Onze bediening. Onze reputatie. Ons gelijk.

Maar sinds wanneer zijn wij het middelpunt geworden?

Juist mensen die zeggen dat Christus centraal staat, zouden toch het minst kwetsbaar moeten zijn voor kritiek? Die zouden toch het meest ontspannen een gesprek moeten kunnen voeren?

Niet omdat waarheid er niet toe doet, maar omdat hun zekerheid niet in henzelf ligt.

Misschien moeten we onszelf eens eerlijk afvragen waarom we zo snel geraakt zijn. Waarom een vraag als een aanval voelt. Waarom een gesprek een strijd wordt.

Want soms bekruipt me de gedachte dat ons ego veel groter is geworden dan we zelf doorhebben.

En misschien is daarom de belangrijkste vraag niet wat de ander gezegd heeft.

De belangrijkste vraag is:

Is Christus werkelijk genoeg voor ons?

Want als Hij genoeg is, hoeven we niet bij iedere tegenwind direct op de barricades te klimmen. Dan kunnen we luisteren. Dan kunnen we nadenken. Dan kunnen we het zelfs oneens zijn.

Dan zijn we vrij.

Vrij van de voortdurende drang om onszelf te bewijzen.

Vrij om gewoon het gesprek te voeren. Zoals volwassen christenen dat zouden moeten kunnen