Geestelijke volwassenheid

Er bestaat binnen delen van de charismatische wereld een hardnekkig verhaal dat bijna heilig is geworden: dat van de geroepene die altijd onbegrepen wordt. Die overal tegenstand ervaart omdat hij “te radicaal” is. Die zijn baan verliest vanwege zijn zalving. Die nergens past omdat mensen het vuur van God niet aankunnen. Eerlijk gezegd geloof ik daar steeds minder van.

Ik heb nog nooit een opdracht misgelopen vanwege mijn roeping. Nog nooit wilden mensen niet met me werken omdat ik christen ben. Nog nooit ben ik ontslagen omdat ik Jezus volg. Natuurlijk zijn er spanningen. Geloof botst soms met cultuur. Maar vaak ligt het probleem dichterbij dan we willen toegeven. Niet bij de wereld. Niet bij vervolging of “religieuze geesten”. Maar gewoon bij ons eigen gedrag.

Soms noemen we onprofessionaliteit “profetisch”. Koppigheid wordt “radicaliteit”. Gebrek aan zelfreflectie heet dan “vrijmoedigheid”. En we spreken over vervolging, terwijl mensen eigenlijk moeite hebben met onze houding, communicatie of onbetrouwbaarheid.

Dat is confronterend, omdat het de romantiek haalt uit het verhaal van de vervolgde geroepene. Maar misschien is die confrontatie juist nodig.

De Bijbel zegt nergens dat slecht gedrag heilig wordt zodra iemand een roeping heeft. Paulus schrijft juist voortdurend over karakter, nederigheid, zelfbeheersing en eerbaarheid. Jezus Zelf, de meest gezalfde Persoon Die ooit leefde, was vol van genade én waarheid. Mensen voelden zich gezien door Hem. Veilig en geliefd. Zelfs wanneer Zijn woorden scherp waren.

In sommige kringen is een cultuur ontstaan waarin kritiek nauwelijks mogelijk is. Zodra iemand iets benoemt, volgt al snel: “Mensen kunnen mijn roeping niet aan.” Maar misschien kunnen mensen je roeping prima aan, alleen je houding niet.

Dat verschil moeten we opnieuw leren zien.

Niet elke gesloten deur is geestelijke strijd. Niet elke correctie is religie. Niet elke mislukking is vervolging. Soms vraagt God niet om harder te roepen dat je geroepen bent, maar om dieper te groeien in karakter.

Juist dat maakt iemand geloofwaardig.

Ik geloof oprecht dat God mensen roept tot radicale gehoorzaamheid, prediking, ondernemerschap, herstelwerk en leiderschap. Maar een echte roeping brengt ook vrucht van de Geest voort: nederigheid, trouw, zachtheid, eerbaarheid en verantwoordelijkheid. Mensen zouden zich veiliger moeten voelen door jouw aanwezigheid, niet uitgeput raken van jouw constante strijd tegen alles en iedereen.

Misschien moeten we binnen de charismatische beweging minder praten over hoe vaak we worden tegengewerkt, en eerlijker kijken naar hoe we omgaan met mensen, afspraken, autoriteit en correctie.

Want niet alles wat wij vervolging noemen, is vervolging.

Soms is het gewoon een uitnodiging tot volwassenheid.