Zaaien is voor ons, de oogst voor God!

Vandaag liep ik met een zak graszaad over ons land. Een paar uur daarvoor had ik het gras flink aangepakt met de verticuteermachine.

En eerlijk: het zag er daarvoor beter uit.

Het was groen. Niet overal even mooi, veel mos en oud spul ertussen, maar van een afstand leek het best wat.

Nu is het op sommige plekken gewoon een bruine baggerbende.

En toch liep ik daar tevreden zaad overheen te strooien.

Want ik weet waarvoor ik het doe.

Terwijl ik bezig was, moest ik denken aan De Donk.

Want als ik terugkijk naar de afgelopen jaren, is er al ontzettend veel gegroeid.

Mensen zijn tot geloof gekomen. Mensen zijn hersteld. Huwelijken zijn aangeraakt. Mensen hebben ontdekt wie ze zijn in Christus. We hebben avonden meegemaakt waarop Gods aanwezigheid bijna tastbaar was. Mensen zijn toegerust en vervolgens zelf weer gaan dienen, spreken, bidden en anderen meenemen.

Er staat inmiddels behoorlijk wat groen.

En toch blijven we zaaien.

Sterker nog: soms moet je juist door het bestaande groen heen durven verticuteren.

Niet alles behouden omdat het er van een afstand aardig uitziet. Oude rommel eruit. Dingen die ooit werkten maar nu vooral ruimte innemen eruit. De grond weer openmaken voor nieuw leven.

Dat voelt soms tegennatuurlijk.

Want waarom zou je iets overhoop halen als er al zoveel moois staat?

Omdat we niet geroepen zijn om te bewaren wat we hebben bereikt.

We zijn geroepen om te blijven zaaien.

Daarom bouwen we verder. Daarom investeren we in de Academy. Daarom blijven we diensten organiseren. Daarom trainen we mensen. Daarom blijven we soms dingen veranderen waarvan we ook hadden kunnen zeggen: laat maar lekker zo.

Vandaag strooide ik graszaad op grond waarvan ik totaal niet kan zien wat er over een paar maanden staat.

Ik heb trouwens geen verstand van gras zaaien.

Dus ik vertrouw maar op de aanwijzingen van de fabrikant. Hij zal wel weten wat zijn zaad nodig heeft.

Misschien is dat geestelijk gezien ook helemaal niet zo’n verkeerde houding.

Zaaien zoals Hij het heeft gezegd. Verzorgen wat Hij ons heeft toevertrouwd. Dankbaar zijn voor alles wat al gegroeid is. En ondertussen ruimte blijven maken voor meer.

Want bij De Donk beginnen we allang niet meer met kale grond.

We staan midden tussen wat God al heeft laten groeien.

En juist daarom durven we opnieuw te zaaien.